Muizenoor. Deel 1. Diagnose.
Muizenoor.
Dorlan Slefficsroth
1. Diagnose.
Roman zou het nooit leren. Wat een warboel. Dyslexie luidde het. De psycholoog keek zijn vader treurig aan en liet zich op de stoel achter zijn bureau zakken. Hij maakte er niet meer woorden aan vuil, pootte een voorschrift op een papiertje dat aan anorexia nervosa leed en besloot met een seismische krabbel. Terecht. In het hoofd van Romans vader vond een aardschok plaats. Het duurde even voor hij reageerde en zijn portefeuille bovenhaalde. Zwijgzaam betaalde hij en vroeg niet hoelang het duurde om het euvel te verhelpen. Ook niet toen de gedragstherapeut hem met een smal gebaar naar de deur begeleidde en als afsluiter aan de verslagen zoon het bevel gaf:
Roman zou het nooit leren. Wat een warboel. Dyslexie luidde het. De psycholoog keek zijn vader treurig aan en liet zich op de stoel achter zijn bureau zakken. Hij maakte er niet meer woorden aan vuil, pootte een voorschrift op een papiertje dat aan anorexia nervosa leed en besloot met een seismische krabbel. Terecht. In het hoofd van Romans vader vond een aardschok plaats. Het duurde even voor hij reageerde en zijn portefeuille bovenhaalde. Zwijgzaam betaalde hij en vroeg niet hoelang het duurde om het euvel te verhelpen. Ook niet toen de gedragstherapeut hem met een smal gebaar naar de deur begeleidde en als afsluiter aan de verslagen zoon het bevel gaf:
“Tweemaal per dag. De apotheker schrijft het wel op de verpakking.” Bemoedigend. Deze geschreven informatie kon Roman ondanks zijn handicap dan toch nog aan. Daar lieten de woorden, maar ook de dwingende ogen van de zielenkenner geen twijfel over bestaan. Aan zijn vader gaf hij een schouderklop en een knipoog. “En van zodra hij wat rustiger is, zien wij verder.” Wat de gezinshelper in de richting van Roman en met de deurkruk in zijn hand, vertaalde in de vorm van een kort en krachtig bevel : “Twee maal per dag. Geen smoesjes. Volhouden ! ”
De hulp moest van de pillen komen, zoveel was duidelijk. Ook al herinnerde Roman zich levendig die andere keer, op dezelfde plaats, enkele jaren geleden, het voorschrift dat ging helpen om minder te masturberen, maar alleen voor maagzuur zorgde. Zelfs in combinatie met de bezinningsperiode bij zijn twaalfde levensjaar, voor hij in het mannenleven ging stappen, bracht het geen heil. Hij rukte en bleef rukken. Op de WC in de nauwe badkamer, de enige plaats in huis met een betrouwbaar deurslot. Hij deed het met zoveel overgave, dat het gekletter van de potjes antirimpel- en andere schoonheidcrème van zijn bakviszus in het toiletkastje, hem verraadde, zonder dat zij voor luistervink speelde. Op een ogenblik was zelfs de stoere WC-pot zo door mekaar geschud dat de vijzen loskwamen. En nu, vijf jaar later, op een leeftijd waarop elke serieuze puber zich klaarmaakt voor een definitieve beroepskeuze, verliet zijn pa hetzelfde Centrum voor Leerlingenbegeleiding met een ordonantie op zak die hem nog minder geruststelde. In tegenstelling tot toen, was zijn spruit ondertussen te oud geworden om aan zijn hand de trappen van het gebouw af te dalen. Maar ondanks de fysieke afstand, voelde zij beiden in hun spieren, dezelfde verlamming. Stap na stap.
De hulp moest van de pillen komen, zoveel was duidelijk. Ook al herinnerde Roman zich levendig die andere keer, op dezelfde plaats, enkele jaren geleden, het voorschrift dat ging helpen om minder te masturberen, maar alleen voor maagzuur zorgde. Zelfs in combinatie met de bezinningsperiode bij zijn twaalfde levensjaar, voor hij in het mannenleven ging stappen, bracht het geen heil. Hij rukte en bleef rukken. Op de WC in de nauwe badkamer, de enige plaats in huis met een betrouwbaar deurslot. Hij deed het met zoveel overgave, dat het gekletter van de potjes antirimpel- en andere schoonheidcrème van zijn bakviszus in het toiletkastje, hem verraadde, zonder dat zij voor luistervink speelde. Op een ogenblik was zelfs de stoere WC-pot zo door mekaar geschud dat de vijzen loskwamen. En nu, vijf jaar later, op een leeftijd waarop elke serieuze puber zich klaarmaakt voor een definitieve beroepskeuze, verliet zijn pa hetzelfde Centrum voor Leerlingenbegeleiding met een ordonantie op zak die hem nog minder geruststelde. In tegenstelling tot toen, was zijn spruit ondertussen te oud geworden om aan zijn hand de trappen van het gebouw af te dalen. Maar ondanks de fysieke afstand, voelde zij beiden in hun spieren, dezelfde verlamming. Stap na stap.
Die pillen werden weer niets.
Pa wist het. Roman wist het.
... wordt vervolgd.
Reacties
Een reactie posten